Jechać z pustymi rukami ŭ hości da kandydata ad partyi «zialonych» Juryja Hłušakova my prosta nie mieli prava. Pamiatajučy pra toje, jak jaho arhanizacyja vystupiła suprać rehistracyi «zabojcy kacianiaci», u Homiel my vypravilisia z dvuma chvastatymi małymi, Murzikam i Bublikam. Ci prajšoŭ palityk «kaciny test», jakuju žyviołu ŭ dziacinstvie sam pazbaviŭ žyćcia i čamu pry lubym raskładzie na vybarach u jaho jość nahoda dla radaści — u čarhovym repartažy ź sieryi «U haściach u kandydata» (nahadajem, heta sumiesny prajekt «Salidarnaści» i «Našaj Nivy»).

Test dla kandydata

Hłušakoŭ, jak i abiacaŭ, sustreŭ nas prosta na vakzale.

Zaŭvažyŭšy ŭ majoj ruce košyk, jon jak sapraŭdny džentlmien tut ža padachvociŭsia dapamahčy, navat nie padazrajučy, jaki siurpryz jaho čakaje ŭnutry. Adnak Murziku z Bublikam nie ciarpiełasia chutčej ubačyć vyratavalnika ŭsich kacianiat na svaje vočy.

— Što ŭ vas tam? Niaŭžo kaciania? — naściarožana pacikaviŭsia Hłušakoŭ, pačuŭšy padazronaje miaŭkańnie z kaša.

— Nu što vy! Lepš, — zapeŭnili my, ale pakul nie śpiašalisia raskryvać karty.

Adnak kacianiaty nastojliva patrabavali sustrečy z kandydatam. U vyniku vyrašana było ŭručyć Hłušakovu padarunak prosta na vulicy.

— Jakija pryhožańkija! — Ščyra zachapiŭsia jon.

Radaść, praŭda, była niadoŭhaj. Pačuchaŭšy patylicu, Hłušakoŭ zakłapočana praciahnuŭ:

— Viedajecie, u mianie ŭžo jość kaciania…

— Vy nie rady našamu padarunku? — zaniervavalisia my.

— Nie, što vy, vielmi rady, — zapeŭniŭ nas kandydat. — Voś tolki, bajusia, što žonka…

Pamiatajučy, što Juryj Hłušakoŭ u žniŭni hetaha hoda zaklučyŭ šlub, my napružylisia, aścierahajučysia niezvarotnych nastupstvaŭ dla maładoj siamji.

Adnak usie strachi byli marnymi. Na parozie kvatery nas sustreła pryhožaja i vietłaja maładaja žančyna.

— Maja žonka Lena, — pradstaviŭ kandydat žonku.

My paznajomilisia.

Hłušakoŭ uvažliva pahladzieŭ na žonku i narešcie advažyŭsia adkryć košyk.

— Oj, kaciania! — uskliknuła Alena, ubačyŭšy cikaŭnuju pysku Murzika.

— Heta nie ŭsio, — papiaredziŭ Hłušakoŭ.

— Oj, jašče adno! — nie zmahła schavać ździŭleńnia žonka, kali ŭśled źjaviŭsia i Bublik.

Na jaje kryki vyjšła maładaja dziaŭčyna — jak paźniej vyśvietliłasia, dačka Juryja ad pieršaha šlubu (Hłušakoŭ udaviec).

— Lera, pahladzi, zaraz u nas va ŭsich budzie pa kacianiaci! — źviarnułasia jana da dački muža.

Kacianiaty z parohu pasprabavali zavajavać davier haspadaroŭ: ubačyŭšy kaciny tualet, Bublik tut ža abnaviŭ jaho, čym vyklikaŭ da siabie vialikuju pavahu.

Adnak nie ŭsie byli nastrojenyja tak dobrazyčliva.

Haspadarskaja kotačka z ramantyčnym imiem Amurka novych žycharoŭ pryznavać uparta nie chacieła. Niahledziačy na toje, što była nienašmat starejšaja, jana ŭsim svaim vyhladam pakazvała, chto ŭ domie haspadar (dakładniej, haspadynia) i złosna šypieła na prychadniaŭ.

— Ničoha, pryvyknie, — machnuła rukoj Alena.

— Musić, vy ŭziali kotku, jak tolki pačuli kryvažernaje pryznańnie Niaklajeva? — vykazali my zdahadku.

— Nie, niedzie za tydzień da hetaha, — azvaŭsia Juryj. — A naohuł, ja da hetaj zajavy nie maju naŭprostaha dačynieńnia. Heta maje aktyvisty pastaralisia.

— Zatoje budzie kamu kacianiat razdać, kab nakiravać aktyŭnaść u stvaralnaje rečyšča, — paraili my.

— Moža, my ich jašče sabie pakiniem, — adhuknułasia Alena, pahładžvajučy Murzika, jaki narešcie zasnuŭ paśla katańnia na firancy.

«Kaciny test» usia siamja prajšła hodna.

Miž tym vyjaviłasia, što ni dačka, ni žonka Hłušakova nie naležać da partyi «zialonych».

— Ja ž kažu, što ja suprać kłanavaści, — rastłumačyŭ kandydat.

Navat va ŭniviersitecie Lera, jakaja vučycca na ekanamista, za baćku ahitavać i nie dumaje.

— Chto viedaje, što jon idzie ŭ prezidenty — padtrymlivajuć, astatnim nie kažu, — ščyra pryznałasia dziaŭčyna.

— Niaŭžo padtrymlivajuć? — padbadzioryŭsia Hłušakoŭ.

— Naturalna, — zapeŭniła Lera.

Machno, seksołahi i inšyja zachapleńni

Da našaj vialikaj radaści, my trapili jakraz da abiedu.

Jašče bolš paradavała, što viehietaryjancami Hłušakovy nie źjaŭlajucca. Z zadavalnieńniem upisvajučy smažanuju kuračku, my vyrašyli pacikavicca, jakimi jašče prysmakami raduje žonka kandydata.

— Ja vielmi lublu draniki, — tut ža azvaŭsia Hłušakoŭ.

— Dyk ja ž tabie ich nikoli nie hatavała, — ździviłasia Alena.

Dzie kandydata padkormlivajuć dranikami, my tak i nie vyśvietlili. Zatoje daviedalisia, što Hłušakoŭ zusim nie ŭžyvaje śpirtnoha.

— Šmatlikija maje znajomyja zapłacili za heta žyćciom, — rastłumačyŭ kandydat. — Narod śpivajecca. Tamu ja i zaklikaju zabaranić vypusk pładova-jahadnych vinaŭ. Ja pra heta kazaŭ, jašče kali byŭ deputatam harsavietu. Tak što Aleś Michalevič, možna skazać, pazyčyŭ dla svajoj prahramy maju ideju.

Vyjaviłasia, što Hłušakoŭ taksama nie kuryć (užo šmat hadoŭ jak kinuŭ) i aktyŭna zajmajecca sportam. U paćvierdžańnie jon navat pakazaŭ dypłom, dzie jamu prysudžałasia pieršaje miesca pa hiravym sporcie na ahulnaharadskich spabornictvach.

— Možna, viadoma, i padniać, ale ž u vas užo jość taki kadr z Rymašeŭskim, — prademanstravaŭ kandydat viedańnie pytańnia, lohka kruciačy ŭ rukach 24-kiłahramovuju hiru. — Davajcie ja lepš na turniku padciahnusia, kali pajdu vas pravodzić.

My z radaściu zhadzilisia.

Niadaŭna ŭ kvatery Hłušakova zadumali ramont. Žonka samastojna ŭziałasia raśpisvać ścianu na kuchni — Alena mastak pa adukacyi.

Ahladajučy ŭ kucie rułony novych špaleraŭ i kacianiat, što nasilisia mima ich, my pažadali haspadaram pośpiechu ŭ ramoncie.

Ściana vyjaviłasia nie adzinym tvoram Aleny. U pakoi na palicy krasavaŭsia abraz, jaki taksama napisała žonka-mastačka.

— A hety mahnicik z kacianiom z multa ja pryvioz prosta z Varonieža, — pakazaŭ na ladoŭniu Juryj i z honaram dadaŭ: — Miž inšym, vulica Liziukova, na jakoj, zhodna z multfilmam, žyvie kaciania, nazvanaja ŭ honar hamialčanina.

— U Varoniežy jość jašče pomnik hetamu kacianiaci. Jaho zrabiła maja znajomaja mastačka i skulptar Elza Pak, — adhuknułasia Alena.

Uvohule, niedachopu kacianiataŭ u kvatery Hłušakova nie nazirałasia.

A jašče my zaŭvažyli vialikuju kolkaść knih. Pryčym amal cełuju palicu zajmali pracy, pryśviečanyja Niestaru Machno,

— jaho idei źjaŭlajucca abjektam histaryčnych daśledavańniaŭ kandydata.

— A heta maje knihi, — pakazaŭ palityk na inšuju palicu.

Pracaŭ ułasnaha sačynieńnia ŭ Hłušakova (jon, darečy, historyk pa adukacyi) taksama nabrałasia prystojna. Adnak našu ŭvahu na hetaj palicy zabrała kniha pa seksałohii.

— Ja kaliści čytaŭ knihu Kona, dzie apaviadałasia pra eratyčnyja abrady ŭ roznych narodaŭ śvietu. Vielmi cikava. Voś niadaŭna ŭbačyŭ, kupiŭ — akazałasia nie taja, — smutkuje kandydat.

Ad eratyčnaha falkłoru razmova płaŭna pierajšła na palityku.

— Dla mianie samaje hałoŭnaje ŭ hetaj kampanii — heta zajavić pra svaju sacyjalnuju prahramu, — rastłumačyŭ Hłušakoŭ. — My sacyjalisty. I ŭ adroźnieńnie ad inšych kandydataŭ, u tym liku i Łukašenki, dumajem u pieršuju čarhu pra ludziej. My chočam, kab nas pačuli, źviarnuli ŭvahu na sacyjalnyja i ekałahičnyja prablemy. Inakš — nie pry Niaklajevu budzie skazana — usio katu pad chvost.

Darečy, pry lubym raskładzie da vybaraŭ Hłušakova čakaje vialikaja radaść. Akurat u hety čas u siamji čakajuć prybytku. Płanujecca, što budzie dziaŭčynka.

Fotaalbom kandydata taksama ŭraziŭ. Vyjaviłasia, što dzied Hłušakova z 1945 pa 1947 hh. byŭ kamiendantam niamieckaha horada Desaŭ. Sam ža Juryj u svoj čas słužyŭ u VPS.

Hałoŭny «prakoł» Hłušakova

Na vakzał my viartalisia źlohku źbiantežanyja. Hłušakoŭ rabiŭ uražańnie idealnaha kandydata. Pa darozie Juryj raskazvaŭ, jak vyratavaŭ čałavieka, jaki tanuŭ u Sožy, nie zabyŭsia i pra svajo abiacańnie padciahnucca na turniku.

— Niaŭžo ŭ vašaj bijahrafii niama nivodnaj ciomnaha plamy? — nie vieryli my.

— Jość! — paśla rozdumaŭ azvaŭsia jon. — Ja ŭ dziacinstvie razdušyŭ žabu. Nienaŭmysna, viadoma. Ale…

U hety momant my zaŭvažyli praz darohu bieł-čyrvona-biełyja ściahi i ściahi kampanii «Havary praŭdu!». Hłušakoŭ skiravaŭsia ŭ ich bok. Jak vyjaviłasia, aktyvisty jaho partyi spakojna źbirajuć podpisy pobač z prychilnikami Niaklajeva i inšymi kandydatami. Byŭ užo viečar, tamu amal usie zborščyki razyšlisia.

— Nu, jak spravy? — pacikaviŭsia Hłušakoŭ u apošniaha aktyvista kampanii «Havary praŭdu», jaki zastaŭsia.

Toj radasna pryvitaŭ Hłušakova, zrabiŭšy spravazdaču ab praviedzienaj pracy.

— A heta žurnalisty ź Minska, — pradstaviŭ nas Jury. — Voś kacianiat u padarunak pryvieźli. Tabie, darečy, nie patrebnyja?

— Ty što! U nas ža zahad zabivać usich katoŭ, jakija trapiacca na vočy! — zaśmiajaŭsia toj.

Bolš nastojliva prapanoŭvać kacianiat niaklajeŭskim aktyvistam Hłušakoŭ u našaj prysutnaści, mabyć, nie advažyŭsia. My ŭzdychnuli z palohkaj.

Pa darozie da vakzała trapiŭsia nam na vočy i złaščasny vina-harełkavy zavod, jaki vyrablaje toje samaje nienavisnaje kandydatu «byrła». Na jaho ścianie zaklikalna značyłasia: «Vybary prezidenta Respubliki Biełaruś».

Na raźvitańnie Hłušakoŭ haścinna zaprasiŭ nas pryjazdžać jašče, abiacajučy arhanizavać ekskursiju pa horadzie. My zapeŭnili, što jak tolki źjaviacca novyja kacianiaty — adrazu ž da jaho. Juryj niervova ŭśmichnuŭsia.

P.S:

Na nastupny dzień my, pamiatajučy nieabdumany ŭčynak Hłušakova, vyrašyli pacikavicca, jak pažyvajuć našy pušystyja hadavancy.

— Dy hetak ža, jak i našy kandydaty, — źbiantežyŭ nas palityk i rastłumačyŭ: — Nijak nie mohuć užycca pamiž saboj. Nu ničoha, dumaju, urešcie jany pryjduć da «adzinaha»…

Клас
0
Панылы сорам
0
Ха-ха
0
Ого
0
Сумна
0
Абуральна
0

Chočaš padzialicca važnaj infarmacyjaj ananimna i kanfidencyjna?