Іна. Скрын з відэа

На трэцім годзе шлюбу Іна з мужам выявілі, што неяк у іх не клеіцца. Дакладней, клеіцца ўсё, акрамя пасцелі. Аказалася, па словах Іны, у іх «розныя палавыя канстытуцыі»: «Мне трэба больш сэксу, чым яму. Значна больш».

Іне здавалася, што з ёй нешта не так. Потым здавалася, што гэта з мужам нешта не так. Потым «кінуліся ў тэорыю сексалогіі», каб разабрацца, як гэта працуе.

Калі прыйшло разуменне, што ў іх розныя апетыты да сэксу, паўстала пытанне, як быць. Таму што «астатняе ў адносінах было шыкоўна».

Чаму не развяліся? Іна кажа, што яны «амаль развяліся» тры разы. Але вырашылі, што нават калі знайсці кагосьці лепшага ў сэксе, то «нейкая фігня» можа быць у чымсьці іншым. Чаму не паспрабаваць спачатку тут нешта выправіць?

Адкрытыя адносіны

Іна з сям'і, дзе бацькі жывуць, што называецца, усё жыццё адзін з адным. Яна кажа, што не магла ўявіць, што ў яе пары з'явіцца нехта яшчэ. Але аднойчы наткнулася на адказ псіхолага на пытанне, што рабіць, калі ў партнёраў розныя патрэбы ў сэксе. Той сказаў, што некаторыя «адкрываюць» шлюб і «дабіраюць убаку». 

Муж пагадзіўся паспрабаваць. Але спачатку стратэгія мужа была такая — «рабі як хочаш, але я не хачу нічога ведаць». «Дзіўна, канечне, нічога не ведаць, калі ты ведаеш, што нешта можа быць».

У выніку першая ж спроба завесці сэксуальнага партнёра абярнулася тым, што муж «спаліў»: Іна сказала, што начавала ў сяброўкі, муж патэлефанаваў сяброўцы, тая нічога не ведала. «Усё было максімальна камічна, як па падручніку».

Пасля гэтага выпадку пара «передамовілася» — таямніцы тут не працуюць, не будзем ставіць адзін аднаго ў няёмкае становішча, усе ўсё разумеюць.

Іна папярэджвала мужа, калі яна будзе адсутнічаць. Але і ёй такія эксперыменты даваліся няпроста. «То мне здавалася, што я яму здраджваю, то я супакойвала сябе, што мне дазволілі. З маральнага пункту гледжання, гэта няпростае пытанне аказалася раптам», — кажа яна. 

Праз некалькі месяцаў Іна сустрэла хлопца, якога спачатку не разглядала ў якасці партнёра. Аднак выявілася, што ім разам добра.

І яна вырашыла, што «адкрытыя» адносіны «закрываюцца», таму што гэта «гемарна» — кожны раз даведвацца, што за чалавек твой новы партнёр. Дзяўчына спынілася на двух партнёрах, адзін з іх — муж.

«На той момант гэта яшчэ не была як такая поліаморыя, — кажа Іна, — таму што поліаморыя ўключае слова «амор», закаханасць. На той жа момант гэта былі проста палігамныя адносіны з майго боку, у мяне не было ніякіх пачуццяў да новага партнёра і не меркавалася, што яны ўзнікнуць. Мужу таксама было спакайней, што гэта будзе адзін чалавек, а не я з мужыкамі раз'язджаю па горадзе. Ну ці не з мужыкамі, улічваючы маю бісэксуальнасць», — дадае яна.

Муж таксама мог схадзіць на спатканні. Іне важна было ведаць, навошта яму гэта. «Таму што са мной было ўсё зразумела: я не дабіраю неабходнае мне, а яму мяне было дастаткова, таму мне было цікава, навошта яму нехта яшчэ».

Поліаморыя

З новым партнёрам эксперыментаваць было прасцей. Дайшлі да БДСМ. «Гэта больш пра давер, пра эмацыйную залежнасць, пра вялікую ўключанасць. Аказалася, што эмацыйны складнік таксама пачынае з'яўляцца ў гэтых адносінах».

Фота: pixabay.com

Іна адчула, што ў яе з'яўляюцца пачуцці да другога партнёра.

Гэта была найбольш складаная размова з мужам пасля той, самай першай, калі пара думала, як вырашаць праблему. Мужу здавалася, што яму наогул не застанецца месца ў гэтых адносінах. Там будзе сэкс, вечарынкі, забавы, а дома — сумны побыт.

І нейкі перыяд так і было. «Перада мной адкрыўся цэлы свет эксперыментаў», — кажа дзяўчына.

Муж прасіў распавядаць, што адбываецца, што яна спрабуе, што ёй падабаецца, у чым ён можа паўдзельнічаць, што ён можа з ёю падзяліць. «Для нас гэта было якарам, каб не гублялася тая самая блізкасць».

Абодва мужчыны чулі адзін пра аднаго. Аднойчы яны нават сустрэліся — перакідвалі рэчы Іны з машыны аднаго ў машыну другога. Проста павіталіся, і ўсё.

Праз тры гады яны разам адзначалі Новы год у вялікай кампаніі. Частка сяброў нават ведала, хто гэты чалавек.

У сям'і з'явіўся «мемасны чацік на траіх», таму што Іна стамілася кідаць «мемасікі» на два бакі.

Якая была рэакцыя знаёмых?

Сяброўкі сказалі: дык, можа, і не той, і не другі? Можа, трэці патрэбны? У ходзе абмеркаванняў пытанне звялося да іншага: навошта два?

«У кожным з іх мне падабалася тое, што не можа спалучацца ў адным чалавеку. Умоўна, у мужы я цаню стабільнасць, разуменне таго, што гэта мая апора. А з партнёрам наадварот — у мяне былі такія абсалютна падлеткавыя адносіны, дзе ён — вольны мастак, вечна няма грошай, затое мы будзем паліць на балконе, сустракаць світанкі. Гэта не можа спалучацца ў адным чалавеку», — тлумачыць яна.

З часам паўстала іншая праблема: Іна стала жыць на два дамы.

«У мяне быў нейкі пункцік, я спрабавала хлопцаў выраўняць у правах, хоць першапачаткова гэта была дурная ідэя: муж, зразумела, меў больш прыярытэтны статус і афіцыйна, і ў маім уяўленні. Але ў тыдні сем дзён, ніяк ночы напалову не дзеляцца. І гэта насамрэч была праблема. Таму што ў той момант мне сталі прад'яўляць: нешта ты там стала заставацца часцей, а ў нас былі такія і такія планы».

 

Фота: pixabay.com

Як знаходзіць час на дваіх партнёраў?

Цяжка. «Дзве штукі манагамных адносін, груба кажучы. Калі адбываецца сварка з гэтага боку, цяжка яе не ўнесці сваім настроем, яшчэ неяк у іншыя адносіны. Цяжка не ўключыць партнёра ў абмеркаванне канфлікту з іншым партнёрам: «Ну, скажы, што я ж маю рацыю».

Рэўнасць

З боку мужа рэўнасці асабліва не было. «А калі яна была, то мы яе прагаворвалі, што яго хвалюе, чаму, што мы можам з гэтым зрабіць. З боку другога партнёра рэўнасці было значна больш, таму што ён загадзя быў у больш пройгрышнай сітуацыі, яму заўсёды мяне было мала. Ён — прыхільнік манагамных адносін. У яго не было іншых адносін».

Муж хадзіў на спатканні, але далей спатканняў, мяркуе Іна, справа не даходзіла. Яна таксама адчувала рэўнасць. «І гэта таксама быў момант прагаворвання».

Іна кажа, што ў адносінах лёгка страціць сябе. І ў манагамных, калі людзі імкнуцца зліцца да «мы». І ў такіх палігамных. «Калі цябе перацягваюць як коўдру, знайсці сябе і застацца ў сваіх патрэбах вельмі цяжка». Па дапамогу яна звярталася да псіхатэрапеўта.

Парады

Іна дае парады тым, хто хоча паспрабаваць поліаморныя адносіны, каб уваходжанне і выхад з іх былі больш лёгкімі.

Трэба зразумець, навошта вам гэта, якую мэту вы ставіце. Мала каму насамрэч патрэбная поліаморыя. Часцей за ўсё гэта жаданне эксперыменту. Калі гэта сапраўды тое самае адчуванне, што і той, і іншы чалавек важныя, то гэта падобна да поліаморыі.

Трэба адказаць на пытанне, вам з гэтым дакладна будзе окей? Усім?

Трэцяя парада. Трэба вызначыць фармат адносін. Калі чаканне і рэальнасць разыходзяцца, гэта складана разрульваць, асабліва калі ёсць тры чалавекі, і кожны думаў, што яно будзе неяк інакш.

«Сумуючы ўсе парады, галоўнае — гэта ўменне размаўляць, ведаць, што вам трэба, што партнёру трэба. Як і любыя адносіны, толькі ў падвойным памеры. Паводле майго досведу, гэта не быў перыяд блізкасці з мужам. Гэта быў кампраміс, а кампраміс гэта такая штука, калі дрэнна і таму, і іншаму», — нечакана рэзюмуе яна.

Іна, не раскрываючы падрабязнасцяў, кажа, што гэтая гісторыя скончылася. Але запэўнівае, што поліаморыя для яе шлюбу «спрацавала на той момант».

Чытайце таксама:

«Ён не ведаў, што мне падабаюцца дзяўчаты». Бісэксуалка расказала пра свой досвед

Інтымны пірсінг паляпшае аргазм? Асабісты досвед дзяўчыны

«Замест партнёра ўяўляю іншага чалавека. Чаму?» Задаем няёмкія пытанні пра сэкс

label.reaction.like
42
label.reaction.facepalm
109
label.reaction.smile
22
label.reaction.omg
15
label.reaction.sad
15
label.reaction.anger
23

Хочаш падзяліцца важнай інфармацыяй ананімна і канфідэнцыйна?

9
Trf / Адказаць
06.08.2022
Sramata
7
не Максим не Дизайнер / Адказаць
06.08.2022
Звали мужа Кук, а фамилия Олд
5
Тата / Адказаць
06.08.2022
Пасцель? Ну сур'ёзна?!
Паказаць усе каментары/ 36 /
Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзеру