— У чэрвені з'явілася нечаканая інфармацыя, што вы пакідаеце «Іслач», бо вырашылі пераехаць у ЗША. Як так атрымалася?

— Насамрэч усё досыць проста. У мяне бацькі ў разводзе, мама шэсць гадоў таму атрымала green-card і з'ехала ў Амерыку. Увесь гэты час я не бачыў яе і, вядома, засумаваў, хацелася ўжо сустрэцца. Калі пачалася вайна, Беларусь па зразумелых прычынах пачалі прышпільваць да Расіі, уводзіць санкцыі, ускладняць працэс атрымання віз і гэтак далей. Падумаў, што калі ў бліжэйшы час не паеду ў ЗША, то магу яшчэ доўгі час гэтага не зрабіць. Літаральна на працягу некалькіх тыдняў мы са старэйшай сястрой зрабілі ўсе дакументы, візы, сабралі рэчы, і разам з яшчэ адной сям'ёй з Бабруйска пераехалі. Рэальна, калі б думалі яшчэ, то не выключаю, што потым магчымасці ўбачыць маму ўжо не было б.

Дзесьці 3 мая мы з сястрой з'ехалі ў Маскву падавацца на візу. Я папярэдзіў Саныча [трэнера Аляксандра Радзькова], агента, родных. Дзесьці праз 11 дзён дакументы былі гатовыя, а праз яшчэ пяць дзён мы выехалі. Гэта значыць часу на зборы, на рашэнне ўсіх спраў, у тым ліку высяленне з кватэры, было няшмат.

— Як Радзькоў адрэагаваў на тое, што вы яшчэ да заканчэння першага круга чэмпіянату пакідаеце каманду?

— Думаю, яму хацелася б папрацаваць разам даўжэй, ды і ў мяне было такое жаданне, што тут хаваць. Тым не менш Саныч не спыняў мяне, не адгаворваў. Ён разумеў, што ў мяне мама ў ЗША, а я яе не бачыў шэсць гадоў. Таму трэнер мяне падтрымаў цалкам, агент быў на маім баку. Дзякуй ім вялікі за дапамогу і падтрымку.

— Як адрэагавалі партнёры па камандзе?

— Як ужо сказаў, ведалі пра мае планы не ўсе. Юра Казырэнка, Алег Патоцкі, яшчэ парачка чалавек. Сказаў ім, як ёсць, Юра цалкам падтрымаў. Сказаў, што калі я буду шчаслівы пры гэтым, то, вядома, трэба з'язджаць. Па сутнасці, улічваючы вайну ва Украіне і падзеі, звязаныя з ёй, санкцыі ў дачыненні да Беларусі і Расіі, у мяне быў апошні шанец, каб з'ехаць у ЗША да мамы. У Бабруйску застаўся тата, ён, вядома, быў засмучаны, заўсёды цяжка расставацца з роднымі. Але я ўпэўнены, што мы яшчэ сустрэнемся.

— У вас былі пэўныя перспектывы ў беларускім футболе, але вырашылі ад гэтага адмовіцца?

— Так, гуляў у вышэйшай лізе, у «Іслачы» мне давяралі. Але ўсё-такі адважыўся на пералёт, таму што, паўтаруся, была рызыка, што маму яшчэ доўга не ўбачу.

— Як дабіраліся да ЗША?

— Спачатку ў Польшчу, адтуль — у Францыю. А ўжо затым — у Мексіку. Чаму не адразу ў Амерыку? Па пэўных прычынах проста не было магчымасці прамым рэйсам туды дабрацца, таму мы пераляцелі з сястрой у Мексіку. Некалькі дзён жылі ў гатэлі ў Канкуне, а затым у нас было шэсць гадзін лёту да мяжы з Амерыкай.

Ужо там, на тэрыторыі ЗША, мы апынуліся ў так званым border. Скажам так, гэта такі вялікі будынак, куды першапачаткова селяць тых, хто хоча перабрацца ў Амерыку і атрымаць там прытулак.

Мы ж адразу, калі прыбылі на мяжу, сказалі, што хочам атрымаць прытулак у Амерыцы. У будынку шмат маленькіх халодных пакояў, памер — дзесьці 2 на 3 метры. У памяшканні ў мяне было 11 чалавек. Нас выводзілі толькі на сняданак, абед і вячэру. Туалет — у памяшканні, нічым не абгароджаны. І вось у такім становішчы я пражыў тыдзень. Сястра была дзесьці ў іншым пакоі.

— На якой падставе вы прасілі прытулак, што ўказвалі прычынай?

— Калі шчыра, не хочацца пра гэта казаць.

— Якія людзі сядзелі разам з вамі?

— Такія ж, як і я: няма забойцаў, гвалтаўнікоў і маньякаў. Сядзелі тыя, хто хоча перабрацца ў ЗША, людзі абсалютна рознага ўзросту. Я ў гэтай кампаніі быў адным з самых малодшых. Там былі асеціны, з якімі меў зносіны. Пазнаёміўся з хлопцам з Гродна — мы з ім дагэтуль кантактуем.

— Людзі распавядалі, чаму прыляцелі ў Амерыку?

— Ды розныя прычыны, у тым ліку сваякі ў ЗША, да якіх не было іншага шляху дабрацца, акрамя як праз Мексіку. Былі людзі з Расіі, шмат міліцыянтаў, якія з'ехалі з Радзімы з-за вайны і нежадання падтрымліваць яе.

Што было пасля вызвалення з border?

— Я, вядома, не злачынец, але на мяне надзелі кайданкі (так трэба па правілах) і ўжо на самалёце перавезлі ў Луізіяну, ляцеў дзесьці 3 гадзіны. З 7 па 29 чэрвеня я прасядзеў ужо ў нейкай казарме. Там умовы былі падобныя на тыя, што ў войску: велізарнае памяшканне на 80 чалавек, можна на вуліцы трэніравацца, бегаць, там былі спецыяльныя панадворкі. Увогуле, усё, як у фільмах:).

— Можа, яшчэ форму выдавалі?

— Там, дзе я жыў тыдзень [у бордэры], нічога не выдавалі — знаходзіўся ў сваім адзенні. Пры гэтым нас вывелі памыцца ўсяго адзін раз. А вось па прылёце ў Луізіяну далі ўсё — ад шкарпэтак да трусоў. Такая турэмная вопратка. Было адчуванне, што мы нейкія злачынцы, і нават адзенне падобнае на тое, што выдаецца ў турмах ЗША — аранжавая.

— Чым вас кармілі ў гэтых месцах?

— У border у асноўным былі бургеры, але я асабліва не хацеў. Спаў ўвесь час. У Луізіяне было і першае, і другое, і трэцяе. Толькі графік прыёму ежы дзіўны: сняданак у тры гадзіны ночы па мясцовым часе, у 11 — абед, у пяць вечара — вячэра. Проста ў супрацоўнікаў установы працоўны дзень пачынаўся вельмі рана, таму мы і снедалі сярод ночы. Што тычыцца ежы, то там лепей, чым у border. Кашы, шмат мексіканскай ежы, тыя ж такас. Толькі вадкага, то-бок супоў, не было. Зрэшты, есці хацелася, так што ішло ўсё.

— Вы адчувалі сябе як у турме?

— Скажам так, разумеў, што абмежаваны ў свабодзе, а калючы дрот на плоце даваў нейкае адчуванне турмы. Адзінае, там можна было спакойна памыцца, калі хочаш.

— Успамінаю амерыканскія фільмы, дзе паказаны турмы: вялікія будынкі ў некалькі паверхаў, панадворкі, дзе зняволеныя гуляюць у баскетбол, займаюцца на трэнажорах, размаўляюць адзін з адным, а за імі з вышкі назіраюць наглядчыкі.

— У мяне было нешта тыпу такога, толькі без наглядчыкаў на вышцы. Плюс ніхто з работнікаў не хадзіў са зброяй. Мы ж не злачынцы.

— Чым вы займаліся?

— Шмат спаў, а ў абед займаўся — адціскаўся, працаваў на брусах, прэс качаў.

Увесь гэты час вырашалася маё пытанне па прадастаўленні прытулку ў ЗША. Мама, хоць пакуль нідзе і не працуе, наняла адваката, які дапамагаў. Увогуле, стандартныя працэдуры. І тое, што я ў такім рытме правёў каля месяца, яшчэ па-боску. Некаторыя наогул па некалькі месяцаў сядзяць.

— Быццам бы і ў футбол гулялі

— Так, з лацінаамерыканцамі — аргенцінцамі, мексіканцамі. Добрыя пацаны, толькі шумныя, але мы, беларусы і рускія, трымалі іх, не давалі шумець:). Ну і пагуляць было прыемна.

— Форму страцілі?

— Можа, кілаграмы два набраў, хоць пастаянна займаўся самастойна. Горш стала з бегам, тут трэба падцягваць. Калі пераехаў у Лос-Анджэлес, пачаў ужо трэніроўкі з трэнерам, каб ён дапамог вярнуць форму.

— На якой мове размаўлялі ў цэнтры для замежнікаў?

— Самае цікавае, што ў Амерыку я паляцеў, наогул не валодаючы англійскай. Але былі побач рускія пацаны, якія перакладалі, ды я і сам з часам шмат чаму навучыўся.

— Калі ляцелі ў ЗША, думалі, што так усё абернецца?

— Безумоўна. Адзінае, разлічвалі, што ўсё пройдзе нашмат хутчэй, а так пратрымалі некалькі тыдняў. Сястра сядзела ў іншым штаце, яе выпусцілі крыху раней, таму яна да мамы прыехала за пару дзён да мяне.

Калі выйшаў з-за кратаў, не разумеў, што наогул адбываецца. Быў на сувязі з мамай, але дабірацца да Лос-Анджэлеса трэба было самастойна. На самалёце да Даласа, а потым ужо да Лос-Анджэлеса. Балазе, усе рэчы і грошы, што ў мяне былі, вярнулі. Сястра, як я ўжо сказаў, чакала мяне там. Што да майго статусу, пакуль пытанне вырашаецца. У любым выпадку галоўнае, што я на свабодзе і з роднымі. Пачалося новае жыццё.

— Якія ўражанні ад Лос-Анджэлеса?

— Пакуль толкам не вывучыў яго, шмат бытавых клопатаў. Нейкія месцы ўбачыў, здзівіўся, але не больш. Ужо потым буду пазнаваць горад.

— Якія планы па футболе?

— З агентам я пастаянна на сувязі, так што ён павінен дапамагчы з праглядамі. Куды запросяць, туды і паеду. Плюс тут ёсць знаёмыя, якія, магчыма, нешта знойдуць. Пакуль набіраю форму, і ўжо праз пару тыдняў буду ездзіць па праглядах. Якія ў мяне перспектывы, нават не магу сказаць, таму што яшчэ нават не бачыў, як тут гуляюць мясцовыя хлопцы.

У Лос-Анджэлесе ёсць дзве каманды, якія гуляюць у MLS, ёсць яшчэ ў Лізе ніжэй, якая называецца USL. Калі пашанцуе, калі пакажу сябе з лепшага боку, то, Можа, траплю ў «Лос-Анджэлес Гэлаксі»:).

— А калі не атрымаецца замацавацца ў футболе?

— Шчыра кажучы, нават пра гэта не думаю. Буду рабіць усё, каб быць у выглядзе спорту і гуляць.

— Аб вяртанні ў Беларусь думаеце?

— Пакуль гэта вельмі далёкія перспектывы. Трэба тут уладкавацца, гуляць, жыць нармальнай паўнавартаснай жыццём. А ўжо потым буду думаць, вяртацца ў Беларусь ці не. Час пакажа.

Клас
Панылы сорам
Ха-ха
Ого
Сумна
Абуральна

Хочаш падзяліцца важнай інфармацыяй ананімна і канфідэнцыйна?

0
Смерцьмус / Адказаць
08.07.2022
Ничога не зразумела. Визу атрымаў, а вымушан быў прытулак праз Мексіку пытаць? Але хлопец малайчына!
0
Belair / Адказаць
08.07.2022
Дык была віза амерыканская на ўезд у краіну, ці не была? 
0
Джордж / Адказаць
08.07.2022
Ды не візу ён атрымаў. Я не разумею, чаму гэта не растлумачана ў артыкуле. Хлопец пайшоў праз Мексіку разам з іншымі нелегаламі, таму і сядзеў з кайданкамі. Папрасіў прытулак. Пакуль яго справу будуць разглядаць яго не могуць дэпартаваць. Першыя паўгады ён не можа легальна працаваць. Потым трэба аплікавацца на дазвол на працу. Прытулак прасіў хутчэй за ўсё, як вялікі змагар з Лукашэнкам.
Паказаць усе каментары/ 12 /
Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзеру